Opowiadam sobotę w sobotę jak do lasu szłam na piechotę po jesienne darów bandaże co opatrzą me rany blamażem idę sobie i kopię kasztany słucham ciszy szelestu co grany w liściach brzozy wiaterkiem od rana chcącym nagą ją ujrzeć od zaraz deszczyk z liści na wszystko opada w słońcu mieni wiruje coś gada pragnie leśną ścieżynkę pozłocić dla wiewiórki kobierzec słać złoty z tej soboty nie chciało powracać chciałoby się w niej jeszcze zatracać no bo dusza jesieni już w tobie jutro znowu przywoła ku sobie.