Garden Party było radosne bo wydane w rozkwicie wiosny On i Ona uśmiechy słali na tle krzewów i konwalii gości swoich witali ślicznie nad wyraz arystokrytycznie Party z czasem przestało zachwycać manierami za serce chwytać bo trzeźwość gubiło w altanie i stawało ciut jakby pijane rubasznym śmiało się śmiechem i śpiewało a głos niósł się echem do ogrodów sąsiadów trzeźwych w piosnkach głośnych tęsknych i rzewnych i pamiętam ten nastrój smutku gdy Party cichło...wolniutko bo padało pokotem na trawę... A może to sen był ...na jawie?