Stara kapliczka na końcu świata wśród świerków modli jakby w śnieniu dróżką z kamieni do niej wspinasz by wreszcie spocząć w zapatrzeniu na drogę krętą wyboistą i potok w dole rozgadany na niebo z wierzchołkami drzew co chciały nieba choć...igłami spod gontowego dachu dźwięk jasny i czysty płynie wiatrem po górach i dolinach echem niesie się serca dzwonu sacrè na ganku modli zakonnica wpatrzona w góry dziwnie ckliwie z naręczem kwiatów szepcze słowa uśmiechem krasząc je żarliwie po chwili wiesz że tu dwa serca od narodzenia aż po starość lat tyle samo razem biją i modlą pięknie i... nieśmiało.