Gdy słucham ballady Brassensa rzecz jasna...po francusku to w gitarze doznaję wtedy zwyczajnie polskiego smutku a gdy znowu słucham Bajora co po polsku serce szarpie to Montmartr widzę i słyszę harmonię z sercem rozdartym no i myślę tak sobie dzisiaj w niedzielny leniwy ranek czy sprawka to aury za oknem czy duszy tęsknej i z raną że cokolwiek bym nie zrobiła i czego bym nie słuchała będzie to z nutą nostalgii..... w tym poranna kawa mała. .