Za oknem huczy i dudni podmuchem biczuje szyby to cicho to znowu głośno jakby spokojem się brzydził rozwydrzony gwałtowny pomiata czym popadnie myśli że wszystkim może w swym szaleństwie zawładnąć podnosi tumany kurzu unosi traw suche źdźbła i czyjeś plecy pochyla krzyczy mu prosto w twarz nie trwóż się żywiołowością nie przerażaj się wiatru grą masz przecież przed nim kryjówkę zaciszną oazę swą.