w końcu przestanę się wyrywać, przestanę się bronić gdy ostatnie słowo padnie z Twoich ust filigranowy rewolwer przy mojej skroni w dłoni eksploduje gdy naciśniesz spust krwi nie zobaczysz, ni mózgu fragmentów łamania kości nie usłyszysz brzmienia lecz setkę szarych puzzli elementów z prostokątnego układu myślenia poskładaj mnie na nowo, poukładaj z sercem a jak już skończysz, przebudź lekkim tchnieniem opraw mnie w ramę i zawieś na belce z głęboko wyrytym Twoim imieniem