krucha była wtedy wiosna napęczniała od motyli nie wytrzymała ciężaru odpowiedzialności nie wypełniło się przeznaczenie skrzywiona w grymasie bólu odeszła zabierając motyle zabłąkany anioł zapomniał rozłożyć skrzydła strącony przez ciebie w przepaść nie powrócił wyrzuciłeś szmer wiatru co pieścił złote kłosy zbóż zatarłeś ślady gorącego oddechu na szyi wilgoci zachłannych warg zapachu lasu we włosach dlaczego?- odpowiedź nie nadeszła wczoraj już nie istnieje- petycja zapomniana przez boga pozostał smak dojrzałych winogron w oczach odbity twój obraz słowa napięte jak gitary struny - cisza nie dotykam nie pragnę niczego nie chcę bez ciebie umarłam dla świata