Stoi pośrodku mokrej jesieni taka mała, drżąca i goła obnażona z sekretów. Odrapane ubóstwo wystawione do wiatru. Nieruchoma, milcząca. Ukryta pośród drzew nie potrafi przeskoczyć własnego cienia i wyjść poza obszar swojej tęsknoty; czeka. Tylko łabędzie spokojnie płyną opodal zdziwione, że jeszcze jest.