Gdyby potrafił czuć, słuchać mowy ciała tak bliskiego, namacalnego racjonalizm przegrałby z kretesem. Ciepłe, piękne i zawstydzone ciało zawierzyło najskrytsze tajemnice. Głuchy, nieczuły ,chociaż wciąż taki , jakby jeszcze był drzewem i tętniły w nim soki. Przecież w końcu przyjdzie na niego czas i rozsypie się jak stare próchno, które pójdzie w niepamięć. Może ktoś jeszcze się o niego otrze, lecz będzie to ulotność minionej burzy.