zamknięci w swoich klatkach samotności w obawie przed wzruszeniem i czułością uciekamy od swych szeptów i dotyków czasami uda nam się wyjść z tych klatek i posłuchać jak nam mówi rzeka o bezkresnej plaży, domu, wietrze... oddać się tej rzece bez pamięci nierozsądnie poczuć bliskość... ...zawracamy bojąc się wzruszenia i czułości zamykamy swoje klatki beznamiętne czy na pewno mamy jeszcze do nich klucze?