Świt tak szary Między snem a jawą się miotam To w Twych ramionach błogo jestem To chłód mnie otula I przez chwilę, znów Twe usta czuję, Tak zimne, wyblakłe Niczym poranek, który przywitać mnie pragnie. Kolorów nabierasz i bez sił mnie zostawiasz. Bez złudzeń, samą, w pościeli Otuloną własnymi ramionami.