Stojąc nad rwącym życia potokiem, Widzimy siebie własnym okiem, Zauważamy swoje błędy i wady, Które stawiają nad naszym nurtem zawady. Chcemy uchwycić swe życie garściami, Ucieka nam jak woda miedzy palcami, Patrząc na płynącą wodę w rwącym potoku, Mokre kamienie, wiry i fale pojawiają się na widoku, Widząc swe życie cóż o sobie powiemy, Błędy i wady jak unikać, kiedy się dowiemy, Jak chwytać wodę i utrzymać w swych dłoniach, Jak prowadzić życie na urodzajnych błoniach. Widząc rwący potok nad którym stoimy, O własny żywot się boimy, I widząc te mokre kamienie, Widzimy swe własne sumienie. I tak ważąc swe życie na prawdy szali, Dostrzegamy jak bardzo jesteśmy mali, I tak jak woda w nurcie potoku płynie, Tak nasze życie z takiego samego nurtu słynie.