smutny surrealizm

najjaśniejsze słońca zachodzą najszybciej



zaniedbane umierają

codzienna śmierć tysięcy słońc

za nimi goni wszystko

najbajeczniejsze

głosy to nie te twoje



najdziwniejszy ze wszystkiego człowiek

śmieszność swą i małość

nagość swą i wznioślość

odległość swą i prapoczątek



Odgania

w codzienność się wtapia nazwane milczenie



nie nazwiesz sztuki bo sam nią jesteś

we wszystkim jest część wszystkiego

świat nie przegrywa a ty odchodzisz



w miejsca gdzie światy się zamazują

balansując na granicy tego co niepoznane



zawstydzony, smutny, obawiający sie winy

w tym co niezrozumiałe

nieludzko odległe



zapomnienie się kończy

a Wszystko jest tylko początkiem

sen dobiegnie końca

nastanie poranek

deszcz padał i zaprzestał i nic juz nie pada

i blade jest szczęście w tysiącu nieszczęść

w tobie jest świat, tysiące światów

władco nieskończonych przestrzeni



a słońca swe gaś subtelnie

magnolie kwitną w twej głowie

nie dajesz życia lecz sam je stwarzasz



bo to co widzisz tak naprawdę nigdy się nie kończy

globalna iluzja irracjonalna



pogratuluj sobie i innym

mam nadzieje ze tego nie zrozumiesz.