najjaśniejsze słońca zachodzą najszybciej

zaniedbane umierają
codzienna śmierć tysięcy słońc
za nimi goni wszystko
najbajeczniejsze
głosy to nie te twoje

najdziwniejszy ze wszystkiego człowiek
śmieszność swą i małość
nagość swą i wznioślość
odległość swą i prapoczątek

Odgania
w codzienność się wtapia nazwane milczenie

nie nazwiesz sztuki bo sam nią jesteś
we wszystkim jest część wszystkiego
świat nie przegrywa a ty odchodzisz

w miejsca gdzie światy się zamazują
balansując na granicy tego co niepoznane

zawstydzony, smutny, obawiający sie winy
w tym co niezrozumiałe
nieludzko odległe

zapomnienie się kończy
a Wszystko jest tylko początkiem
sen dobiegnie końca
nastanie poranek
deszcz padał i zaprzestał i nic juz nie pada
i blade jest szczęście w tysiącu nieszczęść
w tobie jest świat, tysiące światów
władco nieskończonych przestrzeni

a słońca swe gaś subtelnie
magnolie kwitną w twej głowie
nie dajesz życia lecz sam je stwarzasz

bo to co widzisz tak naprawdę nigdy się nie kończy
globalna iluzja irracjonalna

pogratuluj sobie i innym
mam nadzieje ze tego nie zrozumiesz.