Dłoń niesiona porywistym wiatrem, bezsilna, bezwładna, na codzień milcząca dumnie unosząc się na wietrze w górę, Specyficznie prosto siebie prostująca. Zbija samoloty i odgania ptactwo, wygniata z lotników serca i wątroby. Zżera człowieczeństwo oblizując ludzkość, tożsamość wysysa, zastępując sobą. Tylko to zostawia co między zębami utkwić się ważyło, dając niedogodność. Głodna krwi niewinnej, dniami i nocami, zdalne stery mając, liczy wciaż na płodność. A zaś słowo martwe, niewiele znaczące, chociaż nieuchwytne, ciągle tkwi w jej szponach wydeptuje ścieżki donikąd idące z każdą chwilą słabnie, z każdą chwilą kona. Daje siebie unieść na dźwięk jej patosu, nie mając możności zmienić swego losu.