Smukła jak latarnia Czarna jak mrok pełznący z bram kamienic Zamyślona jak rozmyty horyzont idzie Pani ulicą Łzy - a może krople deszczu? Skąd Pani bierze siłę, by iść? Rytmicznie odmierza Pani czas krokami Odważnie rozbija Pani kałuże obcasami Samotnie rozcina Pani sobą miejską noc Niesie Pani w dłoni swój świat jak rozpiętą parasolkę - czerwone skrzydła maku