wydobyć z harmoni słowa które cieszą wyśnić pytania bez odpowiedzi oderwać dni bez końca uśmiechnąć się do życia przejść przez lustro do prawdziwego ja w transcendentnym znaczeniu wierząc w sekret iskierki tkwiącej w sercu ciągnac linie bez przerwy do kresu nieskończonosci paląc dusze w nadzieji odrodzenia tworząc elementarny chaos budując swiat na swoje podobieństwo dodając do tajemnicy siebie mnożac to wszystko do rozmiarów wszechświata będąc mrówką zagubioną w trawie