umarła nadzieja

tłumy niepocieszonych złudzeń
tkwią wokół jej trumny
gotowe iść razem z nią
w zaświaty
jak hinduskie żony
pochylone nad ciałem męża
płacząc
oddają swe życie stwórcy

złudzenia
zamienione w wiatr
przekazują swe szepty
gałęziom drzew
by je śpiewały przyszłym kochankom
a głosy żon
śpiewem słowika
opowiadają nam
podczas sennego popołunia
swoją przeszłość