pogrzeb nadziei

umarła nadzieja



tłumy niepocieszonych złudzeń

tkwią wokół jej trumny

gotowe iść razem z nią

w zaświaty

jak hinduskie żony

pochylone nad ciałem męża

płacząc

oddają swe życie stwórcy



złudzenia

zamienione w wiatr

przekazują swe szepty

gałęziom drzew

by je śpiewały przyszłym kochankom

a głosy żon

śpiewem słowika

opowiadają nam

podczas sennego popołunia

swoją przeszłość