Na łysym koniu wyobraźni

Na łysym koniu wyobraźni tak zajeżdżonym prawie na śmierć przedzieram się przez chmur zasłony zostawiam w tyle uśpiony świat a skrzydła czarne gwieździstej nocy podpala z dołu Księżyca blask zmierzam do ciebie od snów wielu mając w pamięci czerwień twych ust włosów rozwianych jasne burzany oczu perłowych głęboką toń czasem w zwątpieniu czasem z nadzieją do ciebie pędzi zdyszany koń i wymarzyłem każdy szczegół nasze spotkanie na brzegu mórz fale tęsknoty do stóp się łaszą złotem faluje słoneczny brzask miękkie muśnięcia spragnionych dłoni spojrzeń głębina w przestworzach dusz wśród wydm piaskowych zagubieni wtuleni w siebie spijemy czar od stóp splątanych po uszu czubki topiąc marzenia w szaleństwie warg i pewnym krokiem podążymy w świat tak realny bez tęsknot już