a kiedy przybyłam do tutejszej krainy a przybyłam nie całkiem znienacka, nie dotknęłam ni razu stopą lewą czy prawą gruntu namacalnie w końcu – przybyłam tak, jak gdyby czujność rozpoznała się w odbiciu świata żywego w formy po raz pierwszy definicje nie zostały zakwalifikowane do pojmowalnych ponad wiedzę o tym i o tamtym, w obliczu świata wspólne źrenice, rozebrane do ostatniej iluzji w nadbrzeżnych, w brzozowych w opadach i przenikających niteczkach w szumie i śpiewie jesiennym w wyznaniu i powodzi świeżość zarumieniła twarz życiem jesteśmy spełnieniem naszych! owoce dojrzewają jak myśli po cichu, od środka w koszu wymownych gestów drżącej natury i rozkosz w spojrzeniu, pomimo, że dzień ubrany pomimo, że było i będzie natchniona obecnością jest przestrzeń