I gdy zabrakło światła a noc stawała się coraz ciemniejsza po omacku idę wśród szumiących liści śmieją się ze mnie choć znam na pamięć każde pęknięcie na ich pniu skłuty pokrzywą skrwawiony od drzazg czuję się jak wtedy lecz tym razem nie upadam Zapalam światło rażące jak ognisko ucicha szelest milknie śmiech idę kuleję nieco a krew sączy się drobnymi kroplami lecz tym razem nie upadam to ja rozpaliłem światło