Duchy

Czasem ludzie są jak duchy ścieżkami mroku podążają szukając ciepła co ożywia wszystko są jak szare mgły powolne światła szukają instynktownie jakby w tym świetle chcieli się odnależć żyją jakby nie żyli głodni światła w mroku nocy pogrążeni i tak trwają w niebycie pozornie żyjąc jak we śnie zatopieni są jak blade kolumny dżwigające życie zmęczone bez wyrazu a jednak jest w nich owa tęsknota utajona by nabrać ciepła i barwy ścieżkami mroku bezbarwnymi zdarzają stada duchów do zamków opuszczonych zamykają się w betonowych zamkach okna zawarte okiennicami codziennych szarych zdarzeń jak duchy niby ludzie...