jak madonny ze zmęczonymi twarzami śpieszą do domów dumne naszymi sukcesami zapłakane nad porażką pocieszające dobre drzewa pełne rozpaczy gdy dotyka nas nieszczęście pełne modlitw za nas piękne gdy dają nam życie drżące zawsze o nie jako te świece na wietrze zawsze wierne tej największej bezwarunkowej matki maluchów matki dorosłych wszystkie one mają nienaturalnie ogromne serca zdolne zmieścić nas całych