małe i te wielkie za które umieramy za które nie umarlibyśmy nigdy ojczyzny kióre bardzo spowszedniały już nie bijemy dla nich w dzwony tylko gdzieś na uboczu swoje stawiamy namioty jakby w tym wszystkim zagubieni nasze i nie nasze a jednak gdzies tam głeboko do nich tęsknimy i nieważne jak jesteśmy blisko czy daleko czasem nawet wewnątrz tęsknimy i wracamy do domu ojczyzny tego czegoś co brzmi muzyką pewnego poloneza tego co wierzba starą ozdobione tylko nasze a może tylko nam się wydaje nie wiem już nie znam odpowiedzi są nasze wobec nich rachunki gdzieś je chowamy po szufladach i po co oto jest pytanie