mijam własne myśli przelatują za oknami jak światła domów środkiem miasta gotowego do snu zamykam oczy jakbym chciał uciec w sen czterdzieści minut do wieczności końcowy przystanek głosi komunikat budzę się z letargu gdzieś z tyłu zostało wszystko wysiądę w końcu muszę zasnąć jestem trochę jak on skazany na trasę