On

jak światło przenika mroki sięga odległych gwiazd dłoni mojej dotyka mrużę oczy by nie oślepnąć to znowu zamykam by nie widzieć i szukam bo w ciemności ginę... rodzi się i odradza nie jest zamknięte w obrazie a żyje we mnie w błękicie morza lasu zieleni nieba jasnym przestworze wszędzie ...gdzie chcę dostrzec mam wolę by szukać i odnalezć patrzę na majestatycznego ptaka chylę głowę tak chciałbym być tam zamiast niego i na ziemię spoglądam i tam jest gdzie stopy moje... wśród gwiazd rozsiany wśród łąk we mnie...