Prozą ale bardzo ważne Korytarz

To tekst Kasi czyli Toja z blogu toja-toja.e-blogi.pl namawiałem Ja na publikację osobiście ale chyba jej po prostu ciężko uważam że to poruszajaca proza gorzej że proza faktu pamiętajcie o jej sprawie. Zapach śmierci wypełnia po brzegi korytarz szpitala Oczy pełne nadziei, oczy które wierzą, Że to nie koniec drogi, że będzie jeszcze mała ścieżynka, która poprowadzi do przodu Pokrętne przewody kroplówek niosących nadzieje Cisza.... Tu słychać nierówne oddechy, Tu słychać westchnienia bólu, ale i ulgi Szepty pełne strachu, ale i spokoju Tu często zagląda Nadzieja Za oknem piękne słońce, wiosna wnosi do świata radość Tu życie przynosi......Czasem pewnik, że to już może być ostatnia wiosna Tu każdy uśmiech jest na wagę złota Na szpitalnym korytarzu życie wydaje się zwyczajne, normalne Jednak za drzwiami sali niejednokrotnie czai się śmierć Za drzwiami sali czuć siłę, to siła walki o przetrwanie, o miłość, Która właśnie nadeszła, która jest z nami od lat Tu marzy się o spotkaniu z dziećmi, wnukami, siostrami.... Przewody kroplówek niosących nadzieje Są tu najlepszymi znienawidzonymi przyjaciółmi Smak metalu w ustach to czasem jedyny smak, jaki czuje się długi czas Tu za drzwiami sali nie patrzymy w lustro - to nie jest dobry przyjaciel Tu za drzwiami sali toczy się inne życie, pomału w oczekiwaniu na sakramentalne „Jest dobrze” Za drzwiami sali myśli biegną do mojego małego synka, Który nieświadomy walki matki uśmiecha się radośnie na mój widok Wyciągając rączki posyła najpiękniejszego buziaka, o jakim mogę marzyć Korytarz pachnący śmiercią.......Codzienność matki Kiedy prowadzę na zewnątrz „normalne” życie Lubię zapach obiadu.... Zapach słońca Najcudowniejszy zapach.....Dziecka W kącie jednak zawsze czai się korytarz z zapachem śmierci Chociaż może i byłby dobry wiersz