scena kameralna jedno życie krzesło stół pełen zeszłorocznych gazet kartoteka dni zamknięta widownia świeci pustką stare dekoracje pamiętają premierę jeszcze raz zagrany dramat monolog ze sztyletem teatr a może życie zaciera się granica otwarta pozostaje kurtyna koniec przedstawienia cienie biją swoje oklaski zmęczony aktor schodzi czy warto było zawsze warto