Wzgórza Itaki

dokąd zmierzałem życiem śpiesznym podróżując cel za celem dniami w ścieżkach rozrzuconych życiem jakby ciągle w drodze tak tkwiłem w tej podróży jak lodowa góra czasem topiona łzami co nigdy nie płynęły w czasie zapomnianym jakby zawieszon w niebycie bytu co nie dawał mi miejsca żyłem jakby czekał wyzwolenia nie czekając wcale plany zostały w kalendarzach marzenia tam wysoko jakby jeszcze pędami się nie puściły żadnej wiosny w życiu tymczasowym doglądając godzin co czas niemy odmierzały pisząc smutne wiersze do ciemnej szuflady składając nuty bez muzyki i tak latami latami wieku tamtego szukałem ojczyzny wyspy co szczęśliwą nazywają i tak dobiłem do brzegów zielonych odkryłem wzgórza mojej itaki wrzosów tarasowe pola i takie zwyczajne małe zupełnie nie greckie jeżyny itaka co sosną pachnie majem do niej dotarłem tam ją spotkałem i już nigdy nie zwiodą mnie podróże do krain do życia innego do tego co nieznanym kusi.