Mrugnął raz czy dwa Kochał, a przynajmniej tak twierdził W powietrzu unosiła się woń Złamanego serca Oczy mówiły wiele Nie umiałam tylko czytać W słowach jego spojrzeń W poezji jego oddechu Rozpalona dłoń Rozwiany włos Rozszerzone źrenice Och, to juz nie moja sprawka A on jak gdyby nic Wraca i jest tak samo Ale inaczej I juz nigdy nie będzie tak samo