Szkoda mi

Szkoda mi wielkich uczonych Że siedzą i świat oglądają Ale nie widzą nic Zatwardziali się stają Szkoda mi artystów Bo napawając się pięknem Nie dostrzegają rzeczywistości I umierają z wiekiem Szkoda mi prostych ludzi Bo nie chcą wiedzieć Wolą nie widzieć Wolą w beznadziei trwać Szkoda mi dzieci Bo staną się jak inni Uczą się szybko, niestety I znikną ci biedni, niewinni Szkoda mi siebie I żal mnie przepełnia Bo myślę i myślę I nic się nie spełnia