***

A ponad myślami zebranymi w krople,

Co pod powierzchnią nieba chciwie światło piją,

By serca swoje, ranną zorzą mokre,

W szczęścia zamienić, co tak krótko żyją,



Ten, kto ponad niebem obleka w nie drzewa,

A w ich gałęziach gniazda wiją myśli,

Z których każda kiedyś miłością zaśpiewa,

A ta najpiękniejsza niech się tobie przyśni.