Przejdź do treści
Czytanie

Cichymi

Cichymi tchnieni, z słońca ulepieni,
Ci, co w przeciwległe kosmosy zmierzają,
Tacy jak dzieci, co na krańcach ziemi,
Razem zrodzeni, a się nie poznają.

Czasem różańce ich wspólnie odmówione,
Sznury utkane z chwil, które w przyszłości,
Księżyca blaski w skronie ich wtopione,
Kajdany wkłada dla ich samotności.

Bo to co było, i to co skończone,
Spełniło chwile, które Tybrem płyną,
Na wieki wieków, w oceanów tonie,
A z śmiercią naszą na zawsze zaginą.

Lecz życie nowe różańce uplecie,
Co miast przez pająki utkane z żałości,
Które Bóg-Słońce spopieliwszy w lecie,
Zaczynem się staną dla nowej miłości.
41 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.