Stary człowiek
siedzi na ławce równie starej jak on
i równie chwiejnej.
Stary człowiek
ma wypłowiałe oczy,
a ławka jest zmurszała
jak skóra starca.
Stary człowiek
patrzy przed siebie
słabo widzącymi oczyma
i widzi tylko przeszłość.
Stary człowiek
siedzi przygarbiony
pod przygarbioną chatą,
tak starą jak on sam.
Stary człowiek
jest świadom tego,
że nie ma przyszłości,
a przeszłość przeminęła.