po niebiańskiej półkuli w sukience mini przechadza się wzniośle ku słowom na wenowisku kradnąc bukiety polnych kwiatów jednym kolcami po języku innym przychylają rozgwieżdżone stolarze samogłosek wytwarzający znośne relacje tam gdzie mgły osiadają na pustych kątach ze skrzywionych dzieciństw z "niedokońca" dorosłości wygrzebują kolorowe dzwonki zawstydzeni lub bez hamulców spisują nie zawsze czarno na białym testamenty na upamiętnienie serc pokrojonych w plastry wyciskając soki z ostatniej cebuli