wiersze cichych rozmyślań namiastką zmiennej aury rozlewają atramentowy sok na drodze z deszczu nagiej od cierpień zimne dłonie od niechcenia dotykają pustego nieba gdzie bezwolne ptaki umierają codziennie ucieczką czasu w cztery pory śmierci jak one w epitafium dla namiastki światła macham skrzydłami ciemności by układając czekanie w noce wywróżyć słońce z dni