indywidualnością kontrowersji odczuć w czasach kiedy wyśniłem doznania bezszelestna melancholia maską sobotniej nocy utrwaliła nałóg w dniu zachwytu o marzeniach z oceanu apokalips wartościami platonicznych pragnień wyznaczając granicę nierozłączności teraz patrzę jak zasypiasz nigdy więcej nie czuje szumu pszenicznych zbóż w których chabry kołyszą niepewność smakiem rozchylonych pieszczot wybacz mi niedoskonałość z podziwem nie rozumiem kwitnących sadów czerwone płatki są takie białe zakwitasz zanim jeszcze pragnę zrywać smakując nasze kompromisy niczym poprzecznie skompletowany oblężony tułacz ułożony w ramionach na balkonie niedomkniętym nocą nostalgią z górnej półki czekający na niezniszczalne