jeszcze mi się zdarza od niechcenia iść na całość noszę wtedy ręce w kieszeniach oddychając pełną piersią zasysam wenę rozkochanym podniebieniem smakuję wiśniowe sady spowiadając ciszę z tęsknot zamykam oczy widzę poza powiekami wzniecasz orkan rozpisując kobiecość na strofy wizualizacje przenoszę na papier śpieszę się w zenicie muzy nie są cierpliwe