jedności z kilku niewypowiedzianych płaszczyzn wytrwale budujesz słabościan konsekwentnie załamując światło niewidoczna w równościach ścian uśmiechnięta niczym tęczę na tacy podajesz krawędzie ostre jak brzytwa z gracją niezapominajek mówiąc "masz potrzymaj" a dłonie całe w skowronkach chwytają ufne kalecząc sobie linie papilarne kim jestem gdzie jesteś teraz posłuchaj mnie uważnie ta bryła musi mieć geometrię na kształt dotyku i zrozumienia oczu brakiem słów ubranego w pocałunki inaczej motyle odlecą a ty nigdy mnie nie rozpoznasz