rozsiałaś mnie w sobie od stóp po niebo odcinając kłosy zanim jeszcze wzeszły próbuję się z ciebie wyleczyć skórę naciągam tynkiem zranione myśli smutno-ufne wciąż poszukują odpowiedzi brak nie ma miejsca na chwile uniesień czas grawitacji wszechobecny kiedy za późno na słowa jakie chciałbym wylać na zewnątrz za późno o całe życie o mnie o ciebie o to wszystko o co obojgu nam przecież chodziło lunatykowałem zabrakło snów