jedz... to ja

kiedy piszesz mnie wierszem
spięty klamrą w jedno gniazdo
dobrowolne napełnienia
wylęgając w kilku słowach
dojrzewam do nieba

wyborów szukam wśród wersów
do znudzenia powtarzając wyznania
jak wyszeptane zaklęcia
w miejscach gdzie młyńskie kamienie
z zamkniętymi oczami
mielą ziarno nie zadając pytań

dopiero przy ziemi
stawiasz kropkę nad i
udzielając korepetycji z grawitacji
częstujesz chlebem

mówiąc