gdy słowo już nie powie wracają demony tylko lament przypomina pogorzeliska ciemności ciebie westchnienia wszystko natrętny chirurg rozcina marzeniami na szkarłatne myśli nie daje spać sfermentowana moralność uczuć w burzy przemijania jednym cięciem przejazdem pod pretekstem zawieszenia dla ciebie wyłupuje oczy które chciały patrzeć