nie wierzysz w przeznaczenie a zagubione konwaliowe latawce choć już bose i bez bucików wciąż pachną tobą na bezdrożach marzeń reinkarnacja receptą na szczęście kiedy w niemym kinie dzwony nadziei biją o poranku zazwyczaj bezsenność rodzi świadomość film grany niepewnością w pustej przestrzeni prowadzi prosto do pustych przystanków nasz autobus się spóźnia na poddaszu urwany sznurek a ja wciąż czekam wieszając możliwości nad grobem obciętych złudzeń gdzie nawet konie galopują na stojąco