ponad tym jak drzewo zielone pachnąca nadzieją żywico meandrów losu wiecznie żywa jak żadna inna potrafiąc jednoczyć porozbijane każdym igliwiem sens mojego trwania wbijasz w samo dno po widnokrąg odczuwania kiedy sobą przywracasz stan olśnienia nadając kształty zagubionej materii przystroję cię w każdą lampkę a wszystkie blaski położę nastrojem u stóp byś nie musiała więcej błądzić na drodze do mojego ja pragnę być gwiazdą na naszym szczycie który jestem całując od wewnątrz wszystko co twoje