budząc się w twoich snach wciąż spragniony dłoni ustami do nieba czy tam gdzie zechcesz wszystkie twoje nazywałem księżniczką a oni szli w białych kołnierzykach pisząc strofy kradli jak swoje zazdroszcząc tacy milczący z twarzami węży te nieposkładane uwięzione nieodwracalnie strudzone które zabijały równie cicho same w sobie niespełnione noce i grafomańskie poranki ze sobą tylko te pomalowane na niebiesko zabieram