zwyczajnie po ludzku otwieram zmęczony tęsknotą w kwiaty bez kolców śpiew ptactwa zabieram cię siłą woli bez aniołów aureoli i całej tej reszty z przyzwyczajenia nie zamazuj barw szarością do nieba przecież nie jest wcale tak daleko uwierz to nie jest niemożliwe za wysokim szczelnym murem ocean chwil zależy od nas pod i na stole róbmy to wszędzie prędzej czy później przestrzeń pozwoli oddychać szacunkiem przyjaźnią i miłością właśnie dlatego