za bramą najcichszego przedmieścia taki ktoś kto czuje zapach twojego pragnienia w ruinach starego kościoła śni o śliwach na wspomnienie pewnej węgierki mgła tylko romantyczne ciało leży na drodze i patrzy na dziury w niebie a obok koza która pachnie zbożem uśmiecha się żarłocznie wyjadając trawę z wiersza ty gdzieś pomiędzy słowami dajesz wykłady o ciszy czerpiesz z dzbana póki ujęcie trwa ja w trzecim pokoju nie mam nic do ukrycia dotykam twoich oczu morska zieleń w konserwatorium znoszonych śladów o świcie bogów podarowuję ci różę z kenii i nagle awaria weny tylko sen pozostaje snem