stojąc na posklejanym parapecie zwrócony twarzą pod wiatr w kolejce do ciebie pytałem słońca odpowiedzi utożsamiając ze światłem teraz na zmęczonym tle twoich ukołyszeń zostawiam jedynie jasne ślady mając do wyboru pomiędzy tym że pragnąłem rozebrać cię z łez byś mogła posiąść nieskończone jutro a jego dotykiem pospinanym na agrafki zawsze wybierasz cielesność cóż miłość to kłamstwo ale nie martw się pstryknęłaś powoli dogasam