a kto by ją tam zrozumiał jak lawa wystyga po brzegach embiwalentnie skorumpowana przez wulkan hormonów w pogoni za widokiem miejsc gdzie nie nosi się śliniaków jednocześnie szarlotką w ogrodzie gejzerem teorią względności i relanium na bezradność ubrana w aureolę papierowa aczkolwiek nieskończenie zapisana wierszami bez tytułów jak antidotum na pochmurne dni by potem a mnie się wydawało nie było materiałem dowodowym ptaki w deszczu ściany bez łaski okien konwulsje myśli w pożegnaniach z nocą podróże w białych szalach do krain z widokiem na doliny miłość wszystko i nic a jednak nie minęło przekracza granice jest możliwe