pośpiech masek świat stał się wielkim szpitalem na chodnikach pełnych bruku betonowi gonią za promocją na raj nie przeszkadzajmy ludziom w obłędzie tylko poeta kozioł ofiarny w ramiona irracjonalnie łapie słońce i turla je po ogrodzie od zmierzchu do świtu puszcza latawcem homo wiater taki przypadek krystalicznie beznadziejny jednak ma to szczęście nie musi reanimować masek szpitale pękają w szwach a on jeden z niewielu normalny inaczej powiedzieć była tak ciepła że aż wszedł jest tym który potrafi ot tak