podkasztanowa ławka na niej dwa wiersze połączone w jedno i coś więcej mimowolne rekonstrukcje słów choć jeszcze bez tytułu nie siedzą już na przeciwległych końcach ich oczy mówią wszystko coraz częściej spoglądają jakby w bajce na próby zatrzymania czasu wreszcie podają sobie dłonie ciepłe pragnące bez pytania przechodzą w dotyk czterech pór roku z których jedna jest wiosną